و به امداد زمین می آید

حُسن باران اینست که مرا میبرد از خویش به عشق

و مرا برمیگرداند از عشق به خویش

شعر میخواند در گوش من آرام  آرام

هیچ میدانی این قطره که بر گونه ی زیبای تو ریخت از کجا آمده بود؟

از کدام اقیانوس از کجای عالم؟ و چه راهی پیموده ست؟

هیچ میدانی این قطره که بر گوشه ی لبخند تو ریخت

آه و اندوه کدامین ماهی ست که به تور افتاده است

اشک لبخند کدامین ماهی ست که رها شده از تور

پیک و پیغام کدامین گوهر در صدف زندانی ست

از کنار باران سهل و آسان مگذر

ابر اقیانوسیست که سفر میکند از غرب به شرق

باز از شرق به غرب و تمام عالم را می پیماید با همت باد

هیچ میدانی آیا ابر کالاسکه ی نوزاد همین باران است ؟

که به ما میبارد در لحظه ی خویش!

حُسن باران اینست که تبسم دارد

گرد غم از همه چیز از همه جا میگیرد

هر جا بر همه کس میبارد

و تعلق دارد به جهانی از عشق

حُسن باران اینست که ترنم دارد و غُرُق میکند عالم را با آمدنش

و در پنجره ی دل ها را میکوبد

و به ما می گوید  برخیز بیا

و به ما می گو ید برخیز ببین

و به ما می گوید منشین برو

و به من می گوید بنشین بنویس

امشب از عالم عشق باز مهمان دارم

در دل تیره ی شب

در دل خسته ی من باز هم مهمانیست

 چون هوا بارانیست